تجربه ایست توامان اعصاب خرد کن و دل نشین.
نوشته ای,فیلمی,موسیقی ای,عکسی که ببینی ایده هایت,فکرهایت,سوالات و سردرگمی هایت را بیان کرده.حس خوشایند اینکه همفکری پیدا شده و آنقدرها که فکر میکنی هم تنها نیستی.حس نزدیکی و پسرخالگی با او.یکی, گوشه ای از این دنیا نشسته و به همان چیزهایی که فکر میکنی دغدغه کسی نیست فکر میکند (یا کرده).
ولی حسی (بدحسی) هم هست که به اقصی نقاطت فشار میاورد.که چرا همان موقع طرحش نکردم.
قبول: نبود ابزار و امکانات و آن ترس لعنتی از عواقب و بازخوردها و اینکه لزوما هر کسی قرار نیست و نمیتواند بیافریند. ولی میدانم که این دلایل تو را هم مثل من قانع نمیکند.میدانم که ته همه این بهانه ها, جرقه های ذهنیت گوشه های تاریک مغزت را روشن میکند و قلقلک میدهد که اگر رویشان بنزین آفرینش نریزی پقی میکنند و خاموش میشوند.
وقت تنگ است.دست به کار شو تا این حس دوگانه را لااقل کمتر تجربه کنی.

پ.ن: این همه امکانات و تکنولوژی و خبرنگار شهروند و شهروند خبرنگار و بلاگ و پادکست و اینا.استفاده کن خب.زمان ما این چیزا نبود که.

دکلمه ای ماورای طنز!:جرقه عزیز است غنیمت شمریدش حتما/که ازین طرف وارد و ازان سو فاک فنا خواهد
شد.

برای: براتیگان, بوکوفسکی, مایاکوفسکی,تام ویتس,  پیکاسو, کینو, کوبریک, برتون, جارموش و...
و بدمن همه کمیکهای عالم: خواب بزرگ