یه موقعهایی آدم دلش نمی‌خواد ناراحتیش کم بشه، می‌خواد زیرشو زیاد کنه و بزاره بجوشه همینطوری …

این موقع هاست که فکر میکنم میشه اون دیالوگ تکان دهنده و جسورانه بیلیارد باز رو تغییر داد و گفت: غصه خوردن (هم) محبوبترین ورزش دنیاست.^۱

به قول دوستان وبلاگی (یادم باشد روزی بنویسم) از لذت مازوخیستی تشدید یا تحمیل غم در خود و مود جذاب « تریپ افسرده »

اصل دیالوگ: باختن محبوبترین ورزش دنیاس.

تیتر: عنوان ترانه رولینگ استون

نگاه میکنم به تاریخ آخرین پست وبلاگ و... ای دل غافل که ۹ ماه گذشته.

۹ ماه؛ به اندازه بستن یک نطفه و پس افتادن یک بچه.

این همه اتفاق افتاده و من خواسته و ناخواسته تکانی به اینجا ندادم. کلی حرف ناگفته هست و نیمچه قلمی که همان هم دیگر یاری نمیکند.

دوباره (و چندباره) شروع میکنم. باشد که این بار مستمر و مداوم گردد.